Πριν από κάποιο διάστημα συζητούσαμε στο ιστολόγιο του Παναγιώτη για την πιθανότητα να εμπλακεί το ΕΣΡ στην “περιφρούρηση” του περιεχομένου στο Διαδίκτυο. Κασσάνδρες αποδειχθήκαμε. Αντιγράφω εδώ με κάποιες αλλαγές τα σχόλια που είχα κάνει τότε. Δυστυχώς φαίνεται ότι τα περισσότερα επιβεβαιώνονται. Ο Παναγιώτης έχει ανοίξει ξανά τη συζήτηση ύστερα από τα σημερινά δημοσιεύματα.
—
Θα θεωρήσω λοιπόν ότι [ο συγκεκριμένος νόμος περιέχει άρθρα], τα οποία αναφέρων ότι ο πάροχος περιεχομένου μέσω του διαδικτύου ΕΜΠΙΠΤΕΙ στα όσα ορίζονται στις διατάξεις του σχεδίου νόμου.
Η ανάγκη της αδειοδότησης των ραδιοτηλεοπτικών σταθμών σαφώς και πηγάζει από την περιορισμένη τεχνικά δυνατότητα του φάσματος να φιλοξενήσει άπειρες συχνότητες. Έτσι έχουμε να κάνουμε με ένα δημόσιο αγαθό το οποίο δεν είναι άφθονο και συνεπώς η διάθεσή του πρέπει να ελεγχθεί ώστε να προστατευθεί το γενικότερο συμφέρον των πολιτών. Μέχρι εδώ όλα καλά.
Όταν μιλούμε για ευρυζωνικά δίκτυα όμως και ιδιαίτερα για το διαδίκτυο οι περιορισμοί αυτοί πρακτικά εξαλείφονται. Ακριβώς για τον λόγο αυτό στο νομοσχέδιο περιλαμβάνεται και η κατηγορία του «παρόχου περιεχομένου/παραγωγού προγράμματος» ο οποίος δεν χρειάζεται άδεια γιατί δεν χρησιμοποιεί κάποια συχνότητα αλλά «πρέπει» να ελεγχθεί γιατί παράγει ραδιοτηλεοπτικό περιεχόμενο.
Όσοι ανήκουν στην κατηγορία αυτή λοιπόν θα πρέπει ΠΡΟΚΑΤΑΒΟΛΙΚΑ να λαμβάνουν άδεια για το περιεχόμενο που «εκπέμπουν» (πόσο συχνά άραγε;) και το ΕΣΡ μπορεί να αρνηθεί.
Σκεφτείτε τώρα το εξής: τα παραδοσιακά βιβλία (CD, βιντεοκασέτες, DVD διαλέξτε ότι θέλετε, ισχύουν τα ίδια) είναι ένας τρόπος μεταφοράς περιεχομένου από τον πάροχο στον τελικό «καταναλωτή». Πώς θα σας φαινόταν λοιπόν αν κάθε δημιουργός ήταν απαραίτητο να λάβει άδεια, υποβάλλοντας το περιεχόμενο σε έλεγχο, ΠΡΙΝ δημοσιεύσει τη δουλειά του;
Είδατε πόσο πιο περίεργο ακούγεται τώρα; Κι όμως είναι ακριβώς το ίδιο. Σκεφτείτε για παράδειγμα τι θα γινόταν αν ο νόμος ανέφερε ότι οι δημιουργοί κινηματογραφικών ταινιών θα έπρεπε να ελέγχονται από το ΕΣΡ πριν καν μπουν στον κόπο να δημοσιοποιήσουν τη δουλειά τους;
Γιατί μπορώ να δημοσιεύσω, να διαφημίσω και να πουλήσω ότι μπούρδα έχω γράψει σε ένα βιβλίο (έχω ένα συγκεκριμένο παράδειγμα στο νου τώρα αλλά άσε γιατί θα μπλέξουμε…) χωρίς να με ελέγξει προηγουμένως κάποιος φορέας και πρέπει να το κάνω όταν χρησιμοποιώ το διαδίκτυο ως μέσο;
Πιστεύω λοιπόν ότι ο ρόλος της ΕΕΤΤ και του ΕΣΡ είναι να ελέγχουν εκείνους στους οποίους δώσαμε, προσωρινά και με τη δυνατότητα να αλλάξουμε γνώμη, τη χρήση των περιορισμένων ραδιοτηλεοπτικών συχνοτήτων. Δεν έχουν καμία, μα καμία δουλειά να ελέγχουν το περιεχόμενο όσων δημοσιεύονται σε μέσα που δεν έχουν αυτούς τους τεχνικούς περιορισμούς.
Διάβασα τα επιχειρήματα για την προστασία από τυχόν επιλήψιμο περιεχόμενο (συκοφαντικό, άσεμνο, πλάγια διαφημιστικό, κλπ.) αλλά θεωρώ ότι για να επιτευχθεί αυτό δεν χρειάζεται καινούργιος νόμος και πολύ περισσότερο προέγκριση περιεχομένου. Η υπάρχουσα νομοθεσία, που εφαρμόζεται και στις περιπτώσεις των βιβλίων (CD, DVD κλπ.) θεωρώ ότι επαρκεί μία χαρά. Πάντως σε καμία περίπτωση δεν θεωρώ την καταφυγή στην ανωνυμία λύση.
Στην πράξη βέβαια ο νόμος παραγνωρίζει και ένα κάρο τεχνικά ζητήματα: o διαχωρισμός ευρυζωνικών δικτύων / διαδικτύου είναι εντελώς τεχνητός και δεν ισχύει καν σήμερα - πολύ περισσότερο σε 5-10 χρόνια. Για παράδειγμα, φτιάχνω ένα vidcast, το ανεβάζω στo iTunes και ο Παναγιώτης το κατεβάζει με το WiFi enabled iPod 6ης γενιάς (λέμε τώρα!). Χρειάζομαι άδεια για τη χρήση των συχνοτήτων του φάσματος που αντιστοιχούν στο WiFi; Αν ναι, ποιος είναι υπεύθυνος, εγώ ως πάροχος του περιεχομένου, ή Apple; Μπορεί το ΕΣΡ να ελέγξει περιεχόμενο από 200, 300, 1000 podcasters / vidcasters, και ποιος έχει αρμοδιότητα αν ανεβάσω τη δουλειά μου σε server στις ΗΠΑ; Ποιος θα με εμποδίσει να βλέπω τις εκπομπές του BBC στο κινητό μου το οποίο συνδέεται απευθείας στο διαδίκτυο;
{ 0 comments… add one now }